دارم حسين قوامي گوش ميكنم . اي جواني كجايي . درست در زمان دبيرستان كه تمام همكلاسيهايم دختر بازي ميكردند من در قيد نماز خواندن بودم و جرات ابراز علاقه به دختر همسايه امان را نداشتم و ديگري امد و برش زد و برد . جرات ابراز علاقه را هم ندارم چون اگر مردانه پا پيش بگذارم بايد پول داشته باشم و اگرنداشته بروم نامردي در حق خودم وديگري كرده ام . معيشت تنگ شده است و پاي ما روي پوست خربزه است .
اي جواني رفتي ز دستم در خون نشستم جواني كجايي چرا رفتي كه من از توطرفي نبستم
غم پيري نبود ديرين كه در هم شكستم
جواني را زكف داده ام رايگاني كنون حسرت برم روز وشب در جواني
نه هشيار ونه مستم ندانم كه كي هستم جواني چو رفتي تو ز دستم
نديدم سود از جواني در زندگاني چه حاصل از زندگاني دور از جواني
جفا ها كشيذدم دردا كه ديدم از مهربانان نامهرباني
غمش را نهفتم در سينه اما با كس نگفتم راز نهاني
گويي زجلوه شبابم كه چون جويمت نيابم اميدم كجايي كجايي
اگر در برم نيايي بسازم با سوز هجران داغ جدايي
امروز در خم و غم ديروزم .
امروز را ندانسته
تشنه به فرداييم
فردا را نيامده
دريغاي امروزيم
و اكنون را
به سر ميبريم ميان دو هيچ .
اي ستاره تو آخرين چراغي در دل آسمان
و منم
گم كرده در دل طوفان راه
راستي خبر اخترانمان را كه مي سوزند در دل آسمان
كدامين باد خواهد برد
به سوي سرزمينهايي كه خرما را
خدا نمي دانند
و هر نخلي براي خود قيمتي دارد .