امروز نهمين بهار دوم خرداد است . روزي كه بسياري خاتمي را به عنوان رئيس جمهور برگزيدند تا او شايد به عنوان يك منجي در ايران صحنه حضور پيدا كند و بتواند به اتفاق آرايي كه به دست مي اورد صحنه اي درست و با رفاهي كامل از جامعه ايران بسازد . جامعه اي كه به سمتي از سركوب پيش ميرفت كه شهروندانش را به جرم انديشيدن مي كشتند تا صداي آزادي خواهي در بن گلو خفه شود كه نشد .
امروز از ان روز نه سال است كه مي گذرد و از نبود خاتمي و حكومت مردم بر مردم يك سالي است كه ميگذرد و اين يك سال مجالي است تا ما پي به شخصيا نساني و انسان بودن و نه فرشته بودن و خود را الهي دانستن پي ببريم كه خاتمي با آن كه نگذاشتند تا برنامه هايش رامحقق سازد اما باز كاري كه كرد اين بود كه حق شهروندي را به ميان مردم بازگرداند و شهروند درجه يك و درجه دو به تاريخ پيوست .
ياد آن دوران طلايي مطبوعات به خير . ياد آن ستون روزنامه جامعه به خير كه نوشته بود : آقاي يزدي چرا عصباني مي شويد . شايد براي اولين بار كسي جرات كرده بود و شيخي را به صورت عام مردم صدا مي زد.
ياد مهاجراني و نوري هم به خير . و ياد بسياران و بسيارها .