داشتم اين آواز شجريان در بين دانشجويان دانشگاه تبريز را نگاه مي كردم كه به خودم گفتم : خدا كند كه اين موهاي سياه ، هميشه سياه بماند .  اين را به برادرم گفتم : گفت رنگ است . گفتم خودم مي دانم ، منظورم اين است كه هميشه بماند . گرچه او هميشه خواهد ماند چه من ما بخواهيم ، چه نخواهيم . نمي دانم اشتياق خودم را نسبت به او چگونه اظهار كنم .  به قول خودش در اين آواز :  اگر هستي پايد تو هستي  اگر بودي بايد ، تو بودي  .

او برايم صدايي شده است كه نمي شود روزي حتي يك بار يكي از آوازهايش را يا گوش نكنم يا با خودم زمزمه كنم .  به خصوص دود عود و جان عشاقش برايم چيز ديگري است . هم بخاطر اشعارش هم بخاطر دستگاه آوازيش . حال بماند كه بسياري از آوازهايش هم به تنهايي براي خودش عالمي دارد . بخصوص آن اوازي را كه براي ماه رمضان خوانده است .