صداي هاي هاي مي‌آيد . خيلي وقت است كه با خودم ، آن خودمي كه داشتم مي ساختمش فاصله  گرفته ام . دست خودم هم نيست . مسخره شده است همه چيز . اين منيت ، اين خود بودن در ان واحد در دو واحد رماني يكسان متفاو عمل مي كند . مي شود نه پاي ماندن ، نه تاب رفتن . تمام غصه هاي عالم در دلم مي ريزد و بعد انگار دوباره روز از نو ، از سر نو غزل خانووم از نو .تكرار پشت تكرار .                                                                  به قول مرحوم هوشنگ گلشيري ، مثل هميشه .